Posledice Černobilja posle 33 godine

Černobiljska katastrofa dogodila se 26. aprila 1986. godine u 1 sat i 23 minuta kao posledica greške prilikom izvođenja testa bezbednosti na reaktoru 4 (RBMK reaktor) u Černobiljskoj nuklearnoj elektrani, koja se nalazi u neposrednoj blizini grada Pripjata na zapadu Ukrajine.

Ova katastrofa predstavlja najveću nesreću u istoriji nuklearnih postrojenja. Način na koji se ova katastrofa sanirala je u najmanju ruku nemarna i potpuno je zanemarivala vrednost ljudskog života.

U poslednjem ostvarenju na ovu temu, serija Černobilj HBO medijske kuće, je donekle verno prikazala taj nemar. Vatrogasci koji su pozvani na lice mesta, kako bi gasili požar, radili su to u odeći u kojoj su otišli bez zaštitne opreme. Niko ih nije upozorio.

Žena jednog od vatrogasaca koji su stigli prvi je za knjigu „ Černobiljska molitva“ opisala užase koje je njen muž preživeo nakon izloženosti radijaciji i u kojim mukama je nakon 14 dana konačno izdahnuo. Niko nije ni pričao o radioaktivnosti.

Bilo je potrebno evakuisati prostor u radijusu od 30 km oko elektrane, ceo Pripjat i okolna sela što pre, ali je to urađeno tek 32 sata nakon katastrofe. Vlasti su odgovornost za nesreću pripisali radnicima elektrane iako je glavni uzrok katastrofe bio dizajn reaktora.

Život u zabranjenoj zoni nakon 33 godine

cernobilj-snimak

Pre nekoliko godina naučnici su postavili kamere sa detektorom pokreta živih bića kako bi pratili razvoj života u zabranjenoj zoni, ali i van nje. Danas, 33 godine nakon nuklearne katastrofe u zabranjenoj zoni se stvorio pravi rezervat.

Kamera je uhvatila medvede, bizone, vukove, divlje svinje, konje i preko 200 vrsta ptica.

Naučnici su došli do zaključka da ta zona predstavlja šarenolik životni sistem. Potvrdili su da ne postoje veliki negativni efekti radijacije na životinje i biljke u oblasti Černobilja.

Životinje i biljke su se potpuno adaptirale na život sa radijacijom.

Primetili su da su žabe u zabranjenoj zoni tamnije od onih koje žive van nje, pretpostavlja se da je to to predstvalja njihov sistem odbrane od radijacije.

Negativni efekti su primetni kod insekata, koji žive dosta kraće nego što je to slučaj sa insektima koji žive u normalnim životnim sredinama. Nedostatak ljudskog faktora doprinosi razvitku života u zabranjenoj zoni, naročito kad su u pitanju sisari. Izgleda da ljudi imaju negativnije efekte na divlje životinje, nego nuklearna katastrofa.

Kako se broj turista iz godine u godinu povećava,(trenutni broj je 70 000) naročito nakon emitovanja tv serije „Černobilj“ naučnici nastoje da sačuvaju integritet prostora na kojem se stvorio tako bogat i šarenolik biljni i životinjski svet.

Danas je i dalje zabranjeno naseljavanje i vraćanje ljudskog stanovništva u kontaminiranu  zonu, ali uprkos tome oko 150 ljudi ipak živi tamo.

Većina stanovnika zabranjene zone su u svojim 70tim i 80tim godinama i tamo su, jer ne mogu da zamisle svoj život izvan Pripjata i Černobilja. I dalje obrađuju svoju zemlju, love ribu iz reke Pripjat. Sve to uprkos radijaciji.

Novi stanovnici se svakodnevno doseljavju tik uz granicu zabranjene zone.

Černobilj je od potpune pustoši za ove 33 godine došao do toga da predstavlja zonu sa održivim bogatim biljnim i životinjskim svetom. To je dokaz da su posledice ove nuklearne katastrofe nepredvidive i da još nismo osetili njen pun intenzitet.

Ukupan broj ljudskih žrtava koje su posledica radijacije do danas nije poznat, a radijacije će biti još narednih 1000 godina!

Više od 200 tona uradijuma ostalo je u reaktoru koji je eksplodirao pre 33 godine.

Napravljen je nov betonski omotač koji bi trebalo potrajati 100 godina i sprečiti curenje preostalih 200 tona uranijuma.

Za gradnju novog omotača, utrošeno je više od 2 milijarde evra. Reč je o najvećoj pokretnoj konstrukciji koja je ikada napravljena. Čelična kupola duga je 257 metara, visoka 110 metara, a teška 36.000 tona.

Da li danas nakon 33 godine znamo pravu istinu o Černobilju?     

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *